بر اساس گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، عامر رامش، زندانی سیاسی بلوچ ۱۹ ساله، سحرگاه امروز در زندان مرکزی زاهدان اعدام شد.عامر رامش پیش‌تر تحت اعترافات اجباری قرار گرفته بود، از دسترسی به وکیل محروم بوده و ماه‌ها بدون ملاقات با خانواده در بازداشت نگهداری شده بود.

روند رسیدگی به پرونده او با نقض جدی اصول دادرسی عادلانه همراه بوده و درخواست اعاده دادرسی او نیز توسط دیوان عالی کشور رد شده بود.همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است که نهادهای امنیتی با اعمال فشار شدید بر خانواده، از آنان خواسته بودند در ازای توقف حکم، همکاری کنند و تلاش داشتند برادر او—که از فعالان سیاسی مخالف در خارج از کشور است—را وادار به تسلیم نمایند.اعدام وی نگرانی‌های جدی درباره نقض حقوق بشر، از جمله شکنجه، عدم دسترسی به دادرسی عادلانه و اعمال فشار بر خانواده‌ها را افزایش داده است.

بازداشت، نگهداری و اعدام افراد در چنین شرایطی، نقض آشکار حقوق بنیادین انسانی است.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان ، روز چهارشنبه ۱۹ فروردین ماه ۱۴۰۵، دو شهروند نوجوان بلوچ توسط نیروهای امنیتی در شهرستان های سرباز و چابهار و حدود یک ماه قبل یک شهروند دیگر توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلوم منتقل شده‌اند که با توجه به پیگیری خانواده ها، تاکنون پاسخ روشنی به آنها داده نشده است.

هویت این سه شهروند بلوچ، «عبدالرحمن رئیسی»، ۱۷ ساله، فرزند مولوی دوست محمد رئیسی امام جمعه نصیرآباد، «علی تلاتف» ۱۷ ساله، هر دو اهل روستای نصیرآباد شهرستان سرباز و حافظ «یاسین تاج» ۳۰ ساله اهل روستای علی آباد واقع در شهرستان سرباز عنوان شده است.بر اساس این گزارش، عبدالرحمن و علی که در ۱۹ فروردین ماه در شهر چابهار توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده‌اند، پس از ۱۰ روز بازداشت در چابهار، در ۲۹ فروردین ماه به زاهدان منتقل گشته‌اند.

همچنین یاسین تاج که حدود یک ماه پیش در شهرستان سرباز بازداشت شده بود، به بند ۹ زندان مرکزی زاهدان منتقل شده است. حافظ یاسین تاج برادر مولوی عبدالقیوم تاج از نویسندگان اهل سنت است که پیشتر بارها توسط ارگان های امنیتی مورد احضار و بازجویی قرار گرفته بود.از نهاد بازداشت‌کننده و محل دقیق نگهداری و همچنین اتهامات انتسابی علیه این سه شهروند بلوچ تاکنون اطلاعی در دسترس نیست.

بر اساس داده‌های گردآوری‌شده در مجموع دستکم ۹۷۸ نفر در طول سال ۲۰۲۵ در بلوچستان بازداشت شده‌اند. از میان این افراد، ۳۹۴ نفر فاقد مدارک هویتی یا شناسنامه بوده‌اند. در این میان، ۱۹ مورد بازداشت گروهی ثبت شده که در آن‌ها بیش از یک نفر به‌طور هم‌زمان بازداشت شده‌ و در ۱۲ مورد شمار بازداشت‌شدگان در یک اقدام واحد بیش از پنج نفر بوده است.

روز گذشته ۴ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، «عامر رامش»، زندانی سیاسی بلوچ که پیش‌تر رسانه‌های حکومتی اعترافات اجباری او را منتشر کرده بودند، در تماس تلفنی با خانواده خود از زندان مرکزی زاهدان اعلام کرده که به قرنطینه این زندان، جهت اجرای حکم اعدام منتقل شده و قرار است سحرگاه روز یکشنبه ۶ اردیبهشت‌ماه حکم اعدام وی اجرا شود.پرونده «عامر رامش» در شرایطی در دادگاه انقلاب زاهدان رسیدگی شده که وی به مدت حدود شش ماه در بازداشتگاه، از حق ملاقات با خانواده محروم بوده و ضمن اینکه در همین بازه زمانی جلسات دادگاه او برگزار شده، نخستین ملاقات خانواده با وی در ماه هشتم بازداشت، در زندان زاهدان صورت گرفته است. پس از اعتراض به حکم صادره، پرونده به دیوان عالی کشور ارجاع شده اما این مرجع پس از حدود چهار ماه، اعتراض را رد کرده است.گفته می‌شود، هم‌زمان با پیگیری‌های خانواده برای آزادی وی، از آنان خواسته شده در ازای آزادی «عامر»، با نهادهای امنیتی همکاری کنند و حتی نام سه نفر از مخالفان مطرح و پیشنهاد شده که خانواده برای ترور آنها اقداماتی انجام دهند. اکنون نیز هم‌زمان با انتقال عامر به قرنطینه، خانواده وی تحت فشار نهادهای امنیتی قرار گرفته‌اند و از آنها خواسته شده تا برادر او که از فعالان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی‌ ایران در خارج از کشور است، با این نهادها تماس گرفته و همکاری کند یا خود را تسلیم نماید؛ در غیر این صورت حکم اعدام عامر اجرا خواهد شد.«عامر رامش» حدودا ۱۹ ساله، فرزند الهین‌بخش، اهل روستای بلینگی از توابع بخش پیرسهراب شهرستان چابهار، پیش‌تر در تاریخ ۱۱ مهرماه ۱۴۰۳ در جریان یورش نیروهای نظامی و امنیتی به یک مغازه عطاری در روستای بلینگی شهرستان چابهار، هدف قرار گرفته و بازداشت شده بود. در حالی‌که در همان زمان نیروهای امنیتی به خانواده وی اعلام کرده بودند که او در این حادثه کشته شده، بعدتر مشخص شد که وی زنده و در بازداشت نیروهای امنیتی بوده و رسانه‌های حکومتی نیز در ۲۱ مهرماه ۱۴۰۳، ویدئویی از اعترافات اجباری او منتشر کردند که طبق ویدئو، «عامر رامش» از ناحیه دور چشم چپ صدمه دیده و کبودی بصورت واضح مشاهده می‌شد و نشان دهنده شکنجه جسمی وی پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی بود.گفتنی است که در آخرین ساعات روز چهارشنبه ۱۱ مهر ماه ۱۴۰۳، نیروهای نظامی امنیتی با سلاح‌های سبک و نیمه سنگین از نوع آر پی جی و خمپاره به مغازه‌ عطاری در روستای بلینگی یورش برده و آن را مورد هدف قرار دادند که منجر به کشته شدن ۳ تن به نام‌های «محمد صاحبزایی»، معروف به نصیر، حدودا ۳۱ ساله، فرزند محمد یعقوب اهل راسک، «محمدگل شاهوزهی (بلوچ)»، معروف به اسدالله، حدودا ۲۵ ساله، فرزند احمد، اهل منطقه کیشکور شهرستان سرباز و ساکن راسک و «شهاب جدگال»، حدودا ۱۸ ساله، فرزند عبدالواحد و همچنین مجروح شدن ۲ تن به نام‌های «حامد جدگال»، ۲۰ ساله، فرزند عبدالصمد و «شعیب درتاج (جدگال)»، ۲۵ ساله، فرزند صدیق شده بود.نهادهای امنیتی پیکر شهاب را در ۱۹ مهر ماه ۱۴۰۳ به خانواده اش تحویل دادند که در ۲۰ مهر ماه در روستای محل سکونتش، بلینگی از توابع بخش پیرسهراب به خاک سپرده شد و با پیگیری خانواده و بستگان، پیکر دو نفر دیگر پس از ۲۷ روز در ۷ آبان‌ماه از سردخانه شهر زاهدان تحویل خانواده شد و صبح روز سه‌شنبه ۸ آبان ماه محمدگل، در منطقه کیشکور سرباز و محمد در شهر راسک تشییع و به خاک سپرده شدند.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، شامگاه چهارشنبه ۲ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، سرنشینان یک دستگاه خودروی لندکروز در نزدیکی روستای جکیگور از توابع شهرستان راسک، توسط نیروهای سپاه پاسداران هدف تیراندازی قرار گرفته و دست‌کم دو تن از آن‌ها در دم جان خود را از دست داده‌اند.

هویت این دو شهروند بلوچ، «محمداسلام سعیدی» حدودا ۳۱ ساله فرزند موسی و «محمداکرم اختری» حدودا ۲۸ ساله فرزند مرادمحمد هر دو اهل روستای دارچوب از توابع منطقه سرکور شهرستان سرباز احراز شده و گفته می‌شود که این خودرو بدون ایست و هشدار قبلی هدف تیراندازی قرار گرفته و سرنشینان آن بر اثر اصابت چندین گلوله کشته شده‌اند.

رسانه‌های وابسته به نهادهای دولتی از جمله خبرگزاری فارس به نقل از منابع امنیتی اعلام کرده‌ بودند که یک تیم مسلح در شهرستان راسک هدف عملیات قرار گرفته و تعدادی از اعضای آن کشته شده‌اند. همچنین تصاویر دو شهروند که چهره های آنها بلوری شده بود و روی زمین دراز کشیده بودند، توسط رسانه های دولتی منتشر شده بود.

بر اساس مستندات گردآوری‌شده در سال ۲۰۲۵، تیراندازی مستقیم، یورش به منازل، انفجار مین و ضرب‌وجرح شهروندان توسط نیروهای نظامی و امنیتی دستکم ۱۷۳ نفر را در بلوچستان تحت تأثیر قرار داده است. از این تعداد، ۱۰۷ نفر جان خود را از دست داده و ۶۶ نفر مجروح شده‌اند که از میان کشته‌شدگان، ۳ زن و ۱ کودک حضور دارند و در میان مجروحان نیز ۱۶ زن و ۴ کودک ثبت شده‌اند.

اینستاگرام:
https://www.instagram.com/balochistan_human_rights_group?igsh=MTV2cXRzNG91ZGYwdw==

تلگرام:
https://t.me/bhrg3

گروه حقوق بشر بلوچستان/ امروز چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، دویچه‌وله فارسی در گزارشی، همزمان با تشدید تنش‌های نظامی میان ایران، آمریکا و اسرائیل، به بررسی پیامدهای نامتقارن جنگ در استان سیستان و بلوچستان، به‌عنوان یکی از محروم‌ترین مناطق ایران پرداخته است؛ وضعیتی که با اختلال در زیرساخت‌ها، بسته شدن مرزها، افزایش قیمت کالاهای اساسی و محدود شدن دسترسی به خدمات درمانی، زندگی مردم را با فشارهای جدی روبه‌رو کرده است.

در این میان، مسعود رئیسی، مدیر اجرایی گروه حقوق بشر بلوچستان، می‌گوید: «جنگ معمولاً بیشترین فشار اقتصادی را به مناطقی وارد می‌کند که از قبل هم وضعیت اقتصادی ضعیفی دارند. اقتصاد این مناطق به فعالیت‌های محلی و مرزی وابسته است و با بسته شدن مرزها یا افزایش کنترل‌ها، بسیاری از مشاغل از بین می‌روند یا دچار اختلال می‌شوند و این مسئله درآمد خانوارها را کاهش می‌دهد یا قطع می‌کند.» او همچنین تأکید می‌کند: «وقتی مسیرهای تأمین کالا دچار مشکل می‌شود، در مناطق دور از مرکز این بحران شدیدتر است و قیمت مواد غذایی، سوخت و کالاهای ضروری افزایش پیدا می‌کند، در حالی که درآمد مردم کاهش یافته و فشار اقتصادی چند برابر می‌شود.»

فریبا بلوچ، فعال حقوق بشر و مدافع حقوق زنان نیز می‌گوید: «حتی در شرایط عادی هم مردم بلوچستان با محرومیت‌های گسترده مواجه هستند و جنگ این مشکلات را تشدید کرده است. بسته شدن مرزها، کمبود مواد غذایی و افزایش قیمت‌ها شرایط را بسیار سخت‌تر کرده و برای افرادی که فاقد مدارک هویتی هستند، دسترسی به خدمات پایه حتی دشوارتر شده است.» رحیم بندویی، عضو شورای مرکزی حزب مردم بلوچستان، نیز اظهار می‌کند: «ساختار متمرکز حکمرانی در ایران طی یک قرن گذشته باعث شده بلوچ‌ها از زیرساخت‌های توسعه‌ای محروم بمانند و در شرایط جنگ این عقب‌ماندگی و شکاف توسعه‌ای عمیق‌تر می‌شود.»

ادامه این روند در کنار سابقه طولانی محرومیت ساختاری، می‌تواند به تشدید مهاجرت، گسترش فقر و تعمیق چرخه توسعه‌نیافتگی در سیستان و بلوچستان منجر شود؛ موضوعی که نشان می‌دهد سیاست‌های متمرکز و امنیتی جمهوری اسلامی‌ ایران نه‌تنها پاسخی به بحران‌ها نداده، بلکه با نادیده گرفتن نیازهای اساسی مردم، زمینه تشدید نابرابری و بی‌ثباتی در مناطق مرزی را فراهم کرده است.

شرح واقعه و احراز هویت

طبق بررسی‌های گروه حقوق بشر بلوچستان، هویت این کودک «فاطمه‌زهرا حسین‌بر»، ۹ ساله، فرزند یونس و اهل شهر گشت احراز شده است. فاطمه‌زهرا شامگاه جمعه ۲۸ فروردین‌ماه ۱۴۰۵، حوالی ساعت ۱۹:۰۰ در مقابل محل سکونت خود توسط سرنشینان مسلح یک خودروی پژو پارس (فاقد پلاک) ربوده شد.
پس از چهار روز بی‌خبری و جست‌وجوی بی‌امان خانواده و اهالی منطقه، سرانجام در تاریخ ۳۱ فروردین‌ماه، پیکر بی‌جان و متلاشی‌شده‌ی وی در حاشیه شهر و در نزدیکی محل دفع زباله‌ها کشف گردید.

شواهد شکنجه و رفتارهای غیرانسانی

گزارش‌های میدانی نشان‌دهنده قساوت بی‌سابقه در این پرونده است. بر اساس مستندات گروه حقوق بشر بلوچستان:

• پیکر این کودک ۹ ساله مورد مثله کردن قرار گرفته و هر دو دست وی بریده شده است.
• عاملان جنایت پس از قتل، پیکر وی را به آتش کشیده‌اند، به طوری که شناسایی چهره امکان‌پذیر نبوده و خانواده تنها از طریق نشانه‌هایی بر کف پای کودک، موفق به تأیید هویت او شده‌اند.

فقدان انگیزه شخصی و مسئولیت دولت

بنا بر اعلام نزدیکان، پدر فاطمه‌زهرا کارگر یک نانوایی است و این خانواده فاقد هرگونه اختلاف یا خصومت شخصی با شخص یا گروهی بوده‌اند. این موضوع فرضیه هدفمند بودن جنایت یا ناشی بودن آن از جو ناامنی عمومی را تقویت می‌کند.
گروه حقوق بشر بلوچستان تأکید می‌کند که تردد آزادانه خودروهای مسلح و فاقد پلاک در سطح شهر و وقوع چنین ربایش‌هایی در ساعات اولیه شب، نشانه بارز قصور نهادهای امنیتی در ایفای وظیفه ذاتی خود یعنی «تأمین امنیت شهروندان» است.

نگاه آماری و حقوقی

این جنایت در حالی رخ می‌دهد که طبق آمارهای ثبت شده توسط این گروه در سال ۲۰۲۵، ۴۵ کودک در بلوچستان کشته یا مجروح شده‌اند.

• نقض پیمان‌نامه حقوق کودک: بر اساس ماده ۶ و ۱۹ این کنوانسیون، دولت‌ها موظف به تضمین حق حیات و محافظت از کودکان در برابر هرگونه خشونت جسمی و آزار هستند.
• حق امنیت: نقض سیستماتیک امنیت در این منطقه، حق حیات شهروندان بلوچ را به طور جدی با تهدید مواجه کرده است.
  گروه حقوق بشر بلوچستان ضمن محکومیت شدید این جنایت ضدانسانی، خواهان مداخله نهادهای مستقل بین‌المللی برای تحت فشار قرار دادن مراجع ذی‌ربط جهت شناسایی عاملان و توقف روند بی‎‌کیفری در جرایم علیه کودکان بلوچ است.

کشته شدن دو نوجوان بلوچ در تیراندازی نیروهای سپاه در منطقه مرزی شهرستان کلگان

بر اساس گزارش «گروه حقوق بشر بلوچستان»، روز دوشنبه ۱۳ آوریل ۲۰۲۶، دو نوجوان بلوچ که برای چرای گوسفندان خود به نزدیکی روستای بونسر در منطقه مرزی شهرستان کلگان رفته بودند، هدف تیراندازی نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار گرفته و جان خود را از دست دادند.

هویت این دو نوجوان «علی سپاهانی» حدود ۱۸ ساله، فرزند نیروُز، و «عمران سپاهانی» حدود ۱۷ ساله، فرزند محمدنور اعلام شده است. هر دو از ساکنان روستای مرزی بونسر در شهرستان کلگان بودند.

بر اساس این گزارش، حدود ساعت ۷ صبح، این دو نوجوان برای چرای گوسفندان خود به اطراف روستا در منطقه مرزی کلگان رفته بودند که بدون هیچ‌گونه هشدار قبلی، مستقیماً هدف تیراندازی نیروهای سپاه قرار گرفتند. عمران سپاهانی بر اثر اصابت دو گلوله به ناحیه سینه در محل جان باخت. علی سپاهانی که همراه او بود نیز بر اثر تیراندازی زخمی شده و در همان محل رها شد.

بستگان این دو نوجوان اعلام کردند که پیکر عمران توسط نیروهای نظامی جمع‌آوری و به پاسگاه مرزی کلگان منتقل شده است. اما علی برای چند ساعت در محل حادثه باقی مانده بود. حوالی ظهر، بستگانش او را در حالی که هنوز زنده بود پیدا کرده و برای انتقال به بیمارستان اقدام کردند، اما او در مسیر به دلیل شدت جراحات جان خود را از دست داد.

تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعات بیشتری درباره علت این تیراندازی از سوی نیروهای سپاه پاسداران منتشر نشده است.

بر اساس داده‌های مستند گردآوری‌شده در سال ۲۰۲۵، تیراندازی مستقیم، یورش به منازل، انفجارها و حمله به شهروندان توسط نیروهای نظامی و امنیتی در بلوچستان، دست‌کم ۱۷۳ نفر را تحت تأثیر قرار داده است. از این تعداد، ۱۰۷ نفر جان خود را از دست داده و ۶۶ نفر زخمی شده‌اند که در میان آن‌ها زنان و کودکان نیز حضور دارند.

۱۱ تا ۲۶ آوریل ۲۰۲۶

ما، امضاءکنندگان این فراخوان، از همه ایرانیان ساکن خارج از کشور، فعالان، انجمن‌ها و نهادها، مدافعان حقوق بشر، و همچنین تمامی احزاب و گروه‌های سیاسی دعوت می‌کنیم تا متحد شده و برای تحقق خواسته‌های فوری مردم ایران به میدان بیایند.

مطالبات فوری ما:

● توقف فوری تمامی اعدام‌ها و لغو مجازات اعدام

● آزادی فوری تمامی بازداشت‌شدگان و زندانیان سیاسی

● دسترسی فوری مردم ایران به اینترنت آزاد.

ما پیشنهاد می‌کنیم در فاصله ۱۱ تا ۲۶ آوریل ۲۰۲۶، اقداماتی از جمله تحصن، تظاهرات، پرفورمنس‌های خیابانی، دیدار با نمایندگان پارلمان‌ها، دولت‌ها، احزاب سیاسی، اتحادیه‌های کارگری، سازمان‌های مترقی و رسانه‌ها، و هرگونه فعالیت مؤثر دیگر برای رساندن صدای مردم ایران به جامعه جهانی برگزار شود.

اکنون زمان همبستگی و اقدام است.
برای توقف اعدام‌ها، آزادی زندانیان سیاسی و دسترسی آزاد به اینترنت، به این حرکت بپیوندید.

دبیرخانه فراخوان آپریل۲۰۲۶

لیست امضا کنندگان به ترتیب حروف الفبا:
1.  اتحاد برای زن، زندگی، آزادی استکهلم
2.  اتحاد زنان چپ
3.  اتحاد زنان کردستان
4.  اتحادیه رفاه، صلح، عدالت و آزادی مردم ایران
5.  اتاق فکر اپوزیسیون ایران
6.  آزادانه
7.  استقلال و برابری پایدار زنان(وایز)
8.  انجمن ایرانی دفاع از حقوق بشر در اسپانیا
9.  انجمن بین المللی حقوقدانان متخصص و کنشگران سیاسی ایران در برون مرز
10.  انجمن پروژه دموکراتیک کردستان ایران
11.  انجمن پژوهشگران ایران
12.  انجمن جنبش زن، زندگی، آزادی فلورانس – ایتالیا
13.  انجمن زن، زندگی. آزادی گراتس
14.  انجمن زن، زندگی، آزادی نورنبرگ
15.  انجمن زن زندگی در آلمان- فرانکفورت
16.  انجمن زنان آزاده ایرانی
17.  انجمن ژینا برای برابری زنان و حقوق جنسیتی
18.  انجمن مانا میلان – ایتالیا
19.  انجمن مجروحان و دادخواهان قیام ژینا
20.  ائتلاف برای حقوق اقلیت ها
21.  ائتلاف مستقل برای ایران آزاد(IAFI)
22.  ایران آزاد سوییس
23.  ایران پروتست مالمو
24.  ایران پروتست هلسینگبوری
25.  برابری برای همه
26.  بنیاد راه ستار بهشتی
27.  بنیاد کیان
28.  پزشکان ایرانی-کانادایی حامی حقوق بشر
29.  تشکل انقلاب زنانه
30.  تلاشگران راه آزادی ایران
31.  جبهه ائتلاف نجات ایران(جانا)
32.  جمعیت حقوق بشر آذربایجان(آرک)
33.  جنبش مادران پارک لاله فرزنو
34.  چالش صنفی معلمان ایران
35.  حزب چپ هلند
36.  حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)
37.  حزب دموکرات کردستان ایران
38.  حزب دموکرات مسیحی ایران
39.  حزب کمونیست ایران
40.  حزب کمونیست کارگری ایران
41.  حزب کومله کردستان ایران
42.  دادخواهان کردستان
43.  دماوند
44.  دیدبان حیات: شبکه درمانگران حقوق بشر ایران
45.  رویش
46.  زمین: توانمند سازی فراگیر درمانی
47.  زن، زندگی، آزادی مونیخ
48.  سازمان جوانان کمونیست
49.  سازمان حق زن
50.  سازمان حقوق بشر ایران
51.  سازمان حقوق بشر برای ورزش
52.  سازمان حقوق بشر هانا
53.  سازمان زنان کردستان ایران
54.  سازمان شیوار
55.  سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
56.  سازمان ماموریت حیات تازه خاورمیانه
57.  سازمان هانای روژ هه لات
58.  سولیداریتی ایرانیان ونکوور
59.  شبکه ایرانیان اسن
60.  شبکه جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران
61.  شبکه جهانی کانال ۲
62.  شبکه زن، زندگی. آزادی بلژیک
63.  شبکه فراگیر زن، زندگی، آزادی برای تشکیل شورای هماهنگی و رهبری(ایران آلترناتیو)
64.  شبکه همکاری های جنبش زن، زندگی، آزادی در ایتالیا
65.  شش رنگ(شبکه LGBTQ+ ایران)
66.  شورای برگزاری آکسیون‌های مشترک در هلند
67.  شورای براندازی
68.  صدای ایران
69.  کارزار جهانی نه به اعدام در ایران
70.  کانون حامیان عدالت
71.  کانون خاوران
72.  کانون فرهنگ و هنر کالیفرنیا
73.  کمپین برای آزادی کارگران زندانی
74.  کمپین برای آزادی(زندانیان سیاسی و عقیدتی)
75.  کمپین توقف فتل های ناموسی
76.  کمپین نجات زندانیان سیاسی و محکومین به اعدام
77.  کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران
78.  کمیته بین المللی علیه اعدام
79.  کمیته دفاع برای آزادی و دموکراسی در ایران
80.  کنشگران حقوق بشر ایران
81.  کنگره مشترک جمهوری خواهان دموکرات و فدرال دموکرات
82.  کومله زحمتکشان کوردستان
83.  گروه حقوق بشر بلوچستان
84.  گروه زن، زندگی، آزادی گوتنبرگ سوئد
85.  مدافعان حق کودکی در ایران
86.  مرکز حقوق بشر زاگرس
87.  نهاد خانه ایران
88.  نهاد نه به تابو نه به خشونت علیه زنان
89.  همبستگی برای دموکراسی در ایران
90.  همبستگی بین المللی برای صلح

تلفن تماس :
+39 389 473 2871
تماس از طریق تلگرام:
NoToExecutions_Tamas

بر اساس گزارش‌های نهاد مستقل نت‌بلاکس، از اواخر بهمن ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) دسترسی به اینترنت جهانی در ایران به کمتر از ۱ درصد سطح عادی کاهش یافته و این blackout سراسری وارد هفته پنجم خود شده است. در استان سیستان و بلوچستان، که سابقه طولانی در اعتراضات مسالمت‌آمیز و سرکوب شدید دارد، این قطعی به معنای محرومیت کامل از ابزارهای ارتباطی، مستندسازی و اطلاع‌رسانی است.

فعالان حقوق بشر بلوچستان هشدار می‌دهند که این اقدام عمدی حکومت، نه تنها حق دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان را نقض می‌کند، بلکه زمینه را برای پنهان‌سازی گسترده‌تر نقض حقوق بشر — از جمله کشتارهای معترضان، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و ناپدیدسازی اجباری — فراهم آورده است. در شرایطی که ارتباطات تلفنی نیز به شدت محدود شده، خانواده‌های بلوچ قادر به تماس با بستگان خود در خارج از کشور نیستند و گزارش‌های میدانی از وضعیت واقعی شهرها و روستاها به سختی به بیرون منتقل می‌شود.

گروه حقوق بشر بلوچستان تأکید می‌کند:
«قطع اینترنت یک ابزار سرکوب جمعی است که صدای مردم بلوچستان را خفه می‌کند. وقتی هیچ ارتباطی با جهان خارج وجود ندارد، نیروهای امنیتی می‌توانند بدون شاهد و بدون ثبت بین‌المللی، هرگونه جنایتی مرتکب شوند. این اقدام نقض آشکار حقوق بشر بین‌المللی و به ویژه حق حیات، آزادی بیان و حق اعتراض مسالمت‌آمیز است.»

این طولانی‌ترین قطعی ثبت‌شده اینترنت در تاریخ معاصر ایران محسوب می‌شود و تأثیرات ویرانگری بر زندگی روزمره مردم بلوچستان گذاشته: از اختلال در خدمات درمانی و آموزشی گرفته تا فلج شدن کسب‌وکارهای کوچک و قطع کامل جریان اطلاعات مستقل.

گروه حقوق بشر بلوچستان از جامعه بین‌المللی، سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری می‌خواهد که این blackout را به عنوان یک جنایت علیه آزادی ارتباطی محکوم کنند و فشار لازم را برای برقراری فوری اینترنت آزاد و مستقل وارد آورند.

تا زمانی که اینترنت قطع است، مستندسازی دقیق جنایات در بلوچستان بسیار دشوار خواهد بود، اما ما همچنان با تمام توان تلاش می‌کنیم صدای قربانیان را به جهان برسانیم.

گروه حقوق بشر بلوچستان
۳۱ مارس ۲۰۲۶ (۱۱ فروردین ۱۴۰۵)