کشته‌شدن سه شهروند بلوچ در دو حادثه تعقیب‌وگریز در سیستان و بلوچستان
بر اساس گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، بامداد پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۵، در دو حادثه جداگانه در بندرعباس و مسیر زابل–هیرمند، سه شهروند بلوچ جان خود را از دست دادند.
در حادثه نخست، در پی تعقیب‌وگریز و تیراندازی نیروهای نظامی به یک خودروی سوختبر در محدوده پشت پل ایسین بندرعباس، خودرو دچار آتش‌سوزی شد و دو سرنشین آن، یاسر سالارزهی، ۱۸ ساله، و احمد ساق‌زهی، ۲۸ ساله، در میان شعله‌های آتش جان باختند.
در حادثه دوم، منصور قلجایی، ۲۴ ساله، در مسیر زابل به هیرمند و نزدیکی شهر دوست‌محمد، پس از تعقیب توسط نیروهای لباس‌شخصی مبارزه با مواد مخدر، کنترل خودرو را از دست داد و با تیر برق برخورد کرد و جان باخت. بر اساس این گزارش، نیروهای تعقیب‌کننده پس از وقوع حادثه بدون رسیدگی به وضعیت او محل را ترک کردند.
این حوادث در حالی رخ داده‌اند که گزارش‌های حقوق بشری از تداوم تلفات سوختبران و شهروندان بلوچ در پی تیراندازی، تعقیب‌وگریز و اقدامات نیروهای نظامی و امنیتی در بلوچستان خبر می‌دهند.

هویت این زندانی بلوچ، «عبدالباسط براهویی (عیدوزهی)»، ۳۰ ساله، فرزند امام و اهل زاهدان، عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، عبدالباسط براهویی در سال ۱۳۹۷ در اصفهان با اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و سپس از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی ایران به اعدام محکوم شده بود.

بر اساس داده‌های گردآوری‌شده در طول سال ۲۰۲۵ دستکم ۱۳۷ مورد اجرای حکم اعدام علیه زندانیان بلوچ در ۲۷ زندان مختلف در ایران ثبت شده که زندان زاهدان با ثبت ۳۴ مورد اعدام، بیشترین تعداد اجرای احکام را داشته است. در این بین، ۹۴ نفر (حدود ۶۸٫۶ درصد) با اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر، ۳۶ نفر (حدود ۲۶٫۳ درصد) به اتهام قتل، ۴ نفر (حدود ۲٫۹ درصد) به اتهامات سیاسی و عقیدتی، ۲ نفر (حدود ۱٫۵ درصد) به اتهام تجاوز به عنف و ۱ نفر (حدود ۰٫۷ درصد) با اتهامی نامشخص اعدام شده‌اند.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، روز گذشته ۲۵ مرداد ماه ۱۴۰۵، حکم اعدام یک زندانی بلوچ که پیشتر بابت اتهام «قتل» به اعدام محکوم شده بود، در زندان مرکزی زاهدان به اجرا درآمد. این زندانی در سال ۱۴۰۲ بازداشت و پس از طی مراحل قضایی به اعدام محکوم شده بود.

هویت این زندانی بلوچ، «محمد (چراگ) افروخته»، حدوداً ۳۰ ساله، فرزند حبیب‌الرحمن، متأهل و دارای یک فرزند، اهل روستای بالدان از توابع شهرستان سیب و سوران عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، محمد در سال ۱۴۰۲ به اتهام «قتل» یک نیروی بومی وابسته به نهادهای امنیتی در شهرستان سیب و سوران، به همراه یکی از نزدیکان خود بازداشت شده بود. منابع عنوان کرده‌اند: «پس از بازداشت و تحمل شکنجه‌های شدید جسمی و روحی، محمد مجبور به اعتراف به قتل شد و حدود چند ماه پیش حکم اعدام وی صادر شده بود. شهروند دیگری که در رابطه با این پرونده بازداشت شده بود، آزاد شد.»

این منابع همچنین درباره روزهای منتهی به اجرای حکم گفته‌اند: «محمد روز پنجشنبه (۲۲ مردادماه) برای اجرای حکم به قرنطینه زندان منتقل شد و خانواده او روز شنبه آخرین ملاقات را با وی انجام دادند.» حکم اعدام وی روز یکشنبه ۲۵ مردادماه اجرا شده و مراسم تشییع و خاکسپاری او نیز همان روز ساعت ۱۷ در قبرستان روستای بالدان برگزار شده است.

بر اساس داده‌های گردآوری‌شده در طول سال ۲۰۲۵ دستکم ۱۳۷ مورد اجرای حکم اعدام علیه زندانیان بلوچ در ۲۷ زندان مختلف در ایران ثبت شده که زندان زاهدان با ثبت ۳۴ مورد اعدام، بیشترین تعداد اجرای احکام را داشته است. در این بین، ۹۴ نفر (حدود ۶۸٫۶ درصد) با اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر، ۳۶ نفر (حدود ۲۶٫۳ درصد) به اتهام قتل، ۴ نفر (حدود ۲٫۹ درصد) به اتهامات سیاسی و عقیدتی، ۲ نفر (حدود ۱٫۵ درصد) به اتهام تجاوز به عنف و ۱ نفر (حدود ۰٫۷ درصد) با اتهامی نامشخص اعدام شده‌اند.

هویت این سوختبر بلوچ، «کوروش میری» (بلوچزهی) و اهل شهرستان رودبار جنوب توسط رسانک احراز شده است.

به گفته منابع گروه حقوق بشر بلوچستان ، کوروش با یک دستگاه نیسان وانت در محور هشتبندی به منوجان در حال تردد بوده که دو خودروی شخصی متعلق به نیروهای نظامی او را تحت تعقیب قرار داده‌اند. گفته می‌شود این تعقیب و گریز تا محدوده خسروآباد، گردنه کرم ادامه داشته است.

منابع افزوده‌اند که در جریان این تعقیب و گریز، خودروی کوروش واژگون شده و پس از آن دچار آتش‌سوزی شده است. وی در داخل خودرو گرفتار شده و پیش از آنکه امکان نجات او فراهم شود، در میان شعله‌های آتش جان خود را از دست داده است.

لازم به ذکر است که در طول سال ۲۰۲۵ در مجموع دستکم ۱۷۳ سوختبر کشته و ۱۳۲ نفر مجروح شده‌اند. در نتیجه حوادث جاده‌ای، ۱۳۱ نفر جان باخته و ۸۰ نفر مجروح شده‌اند. در اقدامات نظامیان از جمله تیراندازی، انفجار مین، تعقیب‌وگریز و ضرب‌وجرح توسط آنها ۳۷ نفر کشته و ۴۴ نفر مجروح شده‌اند. دو نفر در پی فعالیت سوختبری دچار غرق‌شدگی شده‌اند. افزون بر این، آتش‌سوزی به کشته‌شدن ۱ نفر و مجروح‌شدن ۷ نفر انجامیده و در تیراندازی افراد مسلح ناشناس ۲ نفر کشته و ۱ نفر مجروح شده‌اند. همچنین، در این سال دستکم ۲۱۱ سوختبر بازداشت شده‌اند.

هویت این شهروند بلوچ، «امیرعلی نمدادی»، ۲۱ ساله، فرزند حسین و اهل شهر رودبارجنوب عنوان شده است.

به گفته منابع، این تیراندازی حوالی ساعت هفت صبح رخ داده و امیرعلی هنگام رانندگی با خودروی سوختبر در محدوده پلیس‌راه استانداری و جاده سه‌چاه بدون هشدار قبلی، هدف تیراندازی نیروهای نظامی قرار گرفته است. در جریان این تیراندازی، گلوله به سر وی اصابت کرده و شدت جراحت وارده به حدی بوده که این جوان جان خود را از دست داده است.

تیراندازی نیروهای نظامی به سوختبران بلوچ در منطقه رودبارزمین و سایر نقاط بلوچستان بارها موجب کشته و زخمی شدن شهروندان شده است؛ رویدادهایی که در موارد مختلف، نگرانی‌هایی درباره استفاده نامتناسب از سلاح گرم و به خطر افتادن جان شهروندان ایجاد کرده است.

لازم به ذکر است که در طول سال ۲۰۲۵ در مجموع دستکم ۱۷۳ سوختبر کشته و ۱۳۲ نفر مجروح شده‌اند. در نتیجه حوادث جاده‌ای، ۱۳۱ نفر جان باخته و ۸۰ نفر مجروح شده‌اند. در اقدامات نظامیان از جمله تیراندازی، انفجار مین، تعقیب‌وگریز و ضرب‌وجرح توسط آنها ۳۷ نفر کشته و ۴۴ نفر مجروح شده‌اند. دو نفر در پی فعالیت سوختبری دچار غرق‌شدگی شده‌اند. افزون بر این، آتش‌سوزی به کشته‌شدن ۱ نفر و مجروح‌شدن ۷ نفر انجامیده و در تیراندازی افراد مسلح ناشناس ۲ نفر کشته و ۱ نفر مجروح شده‌اند. همچنین، در این سال دستکم ۲۱۱ سوختبر بازداشت شده‌اند.

کادر درمان پس از تولد نخستین نوزاد متوجه باقی ماندن جنین دوم در رحم وی نشده و او را ترخیص کرده‌اند. این مادر پس از بازگشت به منزل و وخیم شدن وضعیت جسمی، بار دیگر به بیمارستان امام علی مراجعه کرده و در پی بروز عفونت شدید و وخامت وضعیت جسمی، به زاهدان اعزام شده است. این مادر تنها حدود دو ساعت پس از رسیدن به بیمارستان در زاهدان جان خود را از دست داده است.

گفته می‌شود که عدم خارج شدن جفت از عوارض ایجادشده برای این مادر بوده که در ادامه موجب بروز عفونت شدید و وخامت وضعیت او شده است. ترخیص بیمار بدون تشخیص این عوارض، پرسش‌های جدی درباره روند مراقبت‌های پزشکی پس از زایمان و عملکرد کادر درمان بیمارستان امام علی چابهار ایجاد کرده است.

در همین راستا، رسانه‌های حکومتی از جمله خبرگزاری ایرنا گزارش داده‌اند که «منصور بیجار»، استاندار سیستان و بلوچستان، پس از اطلاع از این حادثه، مدیرکل دفتر بازرسی، مدیریت عملکرد و امور حقوقی استانداری را مأمور کرده است با حضور در چابهار، روند درمان این مادر، اقدامات انجام‌شده از زمان بروز عارضه و نحوه انتقال وی به زاهدان را بررسی کند. بر اساس این دستور، سوابق پزشکی، نحوه رسیدگی پس از زایمان و اقدامات انجام‌شده برای کنترل عوارض مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

مرگ این شهروند در شرایطی رخ داده که مشکلات بیمارستان امام علی چابهار از جمله کمبود امکانات و تجهیزات پزشکی، کمبود کادر متخصص و ضعف در ارائه خدمات درمانی، بارها از سوی شهروندان مطرح شده است. شماری از شهروندان به دلیل تکرار مشکلات و حوادث مرگبار در این مرکز درمانی، آن را با عنوان «کشتارگاه» یاد می‌کنند؛ تعبیری که بیانگر عمق نارضایتی و بی‌اعتمادی بخشی از مردم نسبت به وضعیت خدمات درمانی در این بیمارستان است.

حمله به محدوده تأسیسات آب‌شیرین‌کن بونجی در شهرستان جاسک و پیامدهای آن بر دسترسی غیرنظامیان به آب 

گزارشی مشترک از گروه حقوق بشر بلوچستان  با همکاری رسانک 

این گزارش بر پایه مصاحبه با ساکنان بومی، افراد مطلع، منابع آگاه و بررسی اطلاعات منتشرشده درباره حمله به محدوده تأسیسات آب‌شیرین‌کن بونجی در شهرستان جاسک تهیه شده است. در تهیه این گزارش، میان اطلاعاتی که از طریق مصاحبه‌ها گردآوری شده، اطلاعات قابل راستی‌آزمایی و ادعاهایی که امکان تأیید مستقل آن‌ها فراهم نبوده، تمایز قائل شده است. هرجا که امکان راستی‌آزمایی مستقل وجود نداشته، این موضوع به‌صراحت در متن گزارش ذکر شده است. هدف این گزارش انتساب مسئولیت کیفری یا نظامی به هیچ طرفی نیست، بلکه مستندسازی آثار انسانی این رویداد و ثبت روایت‌های موجود درباره آن است. 

در بامداد ۲۷ تیر ۱۴۰۵ (۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶)، محدوده تأسیسات آب‌شیرین‌کن بونجی، واقع در بخش کوه مبارک شهرستان جاسک، هدف حمله قرار گرفت. مقام‌های جمهوری اسلامی ایران اعلام کردند که این حمله موجب آسیب به زیرساخت‌های تأمین آب و برق و قطع آب چندین روستا شده است. در اطلاع‌رسانی‌های رسمی، این تأسیسات به‌عنوان یکی از منابع تأمین آب ساکنان منطقه معرفی شد و اعلام گردید که اقدامات لازم برای بازگرداندن خدمات در حال انجام است. 

با این حال، یافته‌های این تحقیق که بر پایه مصاحبه با ساکنان و منابع آگاه تهیه شده است، نشان می‌دهد وضعیت دسترسی به آب در منطقه، پیش از حمله نیز با مشکلات ساختاری و کمبود مزمن همراه بوده و روایت رسمی تنها بخشی از واقعیت موجود را بازتاب می‌دهد. 

بر اساس مصاحبه‌های انجام‌شده، منطقه غرب شهرستان جاسک سال‌هاست با بحران کمبود آب روبه‌رو است. منابع اظهار داشتند که آب لوله‌کشی در بسیاری از روستاها به‌صورت مستمر در دسترس نبوده و توزیع آب معمولاً به شکل نوبتی انجام می‌شود. به گفته آنان، در برخی روستاها آب هر سه تا چهار روز یک‌بار و در برخی دیگر با فاصله زمانی طولانی‌تر وارد شبکه می‌شود و دسترسی شبانه‌روزی به آب وجود ندارد. این وضعیت پیش از حمله نیز برقرار بوده است. 

مصاحبه‌شوندگان اظهار داشتند که به دلیل استمرار این شرایط، بسیاری از خانوارها طی سال‌های گذشته مخازن ذخیره آب در منازل خود ایجاد کرده‌اند. به گفته منابع، ظرفیت این مخازن معمولاً حدود دو هزار لیتر یا بیشتر است و بسته به میزان مصرف، امکان ذخیره آب برای دوره‌هایی میان ده روز تا حدود یک ماه را فراهم می‌کند. وجود این مخازن سبب شد بخشی از خانوارها در روزهای نخست پس از حمله با بحران فوری کمبود آب آشامیدنی مواجه نشوند. 

بر اساس اطلاعات گردآوری‌شده، شبکه مرتبط با تأسیسات بونجی پیش از حمله آب مورد نیاز چندین روستا از جمله «بونجی، کوه مبارک، گتان، گوان، گزی، مغ جنگان، شمبیران و آگوشک» را تأمین می‌کرد. درباره تعداد دقیق جمعیت بهره‌مند از این شبکه، منابع برآوردهای متفاوتی ارائه کردند. برخی جمعیت استفاده‌کنندگان را حدود هفت تا ده هزار نفر و برخی دیگر نزدیک به بیست هزار نفر برآورد کردند. به دلیل تفاوت این برآوردها، امکان تعیین رقم دقیق برای تهیه‌کنندگان گزارش وجود نداشته است. 

یکی از مهم‌ترین یافته‌های این تحقیق، تفاوت میان روایت رسمی و روایت ساکنان درباره کارکرد این تأسیسات است. مقام‌های جمهوری اسلامی اعلام کردند که حمله موجب قطع آب شرب روستاهای منطقه شده است. در مقابل، بیشتر منابع محلی که با آنان مصاحبه شد، اظهار داشتند که آب آشامیدنی مورد استفاده خانوارها سال‌هاست از طریق شرکت‌های خصوصی تهیه و توسط خودروهای آبرسان به روستاها منتقل می‌شود. خانواده‌ها این آب را خریداری کرده و در مخازن خانگی ذخیره می‌کنند و این شیوه تأمین آب پیش از حمله نیز رایج بوده و پس از حمله نیز ادامه یافته است. به گفته آنان، تاسیسات و مسیر خودرویی این آب شیرین‌کن توسط فردی با فامیلی «نظام‌پور» که از سرمایه گذاران منطقه و اهل جاسک می‌باشد، ایجاد شده و پس از این حملات نیز کارکنان این فرد به وسیله دستگاه‌های سنگین متعلق به وی اقدام به ایجاد مسیر، پاکسازی و راه‌اندازی دوباره آن با سرمایه شخصی شرکت او کرده‌اند و نقش ادارات دولتی در حد صفر بوده است.  

منابع همچنین اظهار داشتند که آب تولیدشده توسط تأسیسات بونجی عمدتاً برای مصارف غیرآشامیدنی، از جمله شست‌وشو و سایر مصارف روزمره مورد استفاده قرار می‌گرفت. بر اساس اظهارات برخی منابع، بخش قابل توجهی از آب تولیدی این تأسیسات نیز در اختیار شرکت‌های فعال در منطقه، از جمله پروژه‌های مرتبط با نفت و گاز و مجموعه‌های مستقر در کوه مبارک قرار می‌گرفت. تهیه‌کنندگان این گزارش امکان راستی‌آزمایی مستقل این ادعا را نداشته‌اند و آن را به‌عنوان روایت منابع محلی ثبت می‌کنند. 

به گفته منابع، پس از وقوع حمله، روند آب‌رسانی برای حدود یک هفته با اختلال مواجه شد. در این مدت، بخشی از نیاز ساکنان از طریق تانکرهای آبرسان تأمین شد. مصاحبه‌شوندگان اظهار داشتند که خانوارهایی که مخازن ذخیره آب در اختیار داشتند، توانستند نیازهای اولیه خود را برای چند روز یا چند هفته تأمین کنند، اما برخی خانوارهایی که ذخیره کافی نداشتند، ناچار به استفاده از آبرسانی سیار شدند. 

منابع همچنین اظهار داشتند که پس از انجام تعمیرات، تأسیسات بار دیگر وارد مدار شد و وضعیت آب‌رسانی تقریباً به شرایط پیش از حمله بازگشت. با این حال، آنان تأکید کردند که بازگشت شبکه به وضعیت سابق به معنای بهبود دسترسی مردم به آب نبوده است، زیرا پیش از حمله نیز آب با محدودیت و به‌صورت نوبتی در اختیار ساکنان قرار می‌گرفت. 

در جریان این تحقیق، چندین منبع بومی روایت مشابهی درباره علت آسیب دیدن تأسیسات آب‌شیرین‌کن ارائه کردند. به گفته این منابع، پیش از حمله، تجهیزات نظامی، از جمله لانچرهای موشکی یا سامانه‌های دفاعی، در مجاورت تأسیسات آب‌شیرین‌کن مستقر شده بود. این منابع معتقدند هدف اصلی حمله این تجهیزات بوده و آسیب واردشده به تأسیسات آب‌شیرین‌کن در نتیجه نزدیکی آن به محل استقرار این تجهیزات رخ داده است. برخی منابع نیز اظهار داشتند که خود تأسیسات مستقیماً هدف قرار نگرفته، بلکه در اثر انفجار یا اصابت در مجاورت آن آسیب دیده است. 

با این حال، تهیه‌کنندگان این گزارش به دلیل محدودیت دسترسی به محل حادثه و نبود امکان انجام بررسی میدانی مستقل، نتوانسته‌اند این ادعاها را به طور مستقل راستی‌آزمایی کنند. از این رو، این اظهارات صرفاً به‌عنوان روایت منابع محلی در گزارش ثبت شده و نباید به‌عنوان نتیجه‌گیری قطعی درباره هدف حمله تلقی شود. 

یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که حمله موجب اختلال موقت در خدمات آب‌رسانی و افزایش وابستگی ساکنان به آبرسانی سیار شد، اما هم‌زمان روشن می‌کند که بحران دسترسی به آب در این منطقه، صرفاً پیامد این حمله نبوده است. مصاحبه‌شوندگان به‌طور مکرر تأکید کردند که سال‌ها پیش از وقوع این رویداد نیز با کمبود مزمن آب، توزیع نوبتی، وابستگی به خرید آب آشامیدنی و هزینه‌های اضافی ناشی از تأمین آب مواجه بوده‌اند. 

بر اساس حقوق بین‌الملل حقوق بشر، دسترسی به آب سالم، کافی، قابل دسترس و مقرون‌به‌صرفه از عناصر اساسی حق برخورداری از سطح مناسب زندگی محسوب می‌شود. همچنین، حقوق بین‌الملل بشردوستانه حفاظت ویژه‌ای برای اشیاء و زیرساخت‌هایی که برای بقای جمعیت غیرنظامی ضروری هستند، از جمله تأسیسات آب، قائل است و طرف‌های مخاصمه را ملزم می‌کند در برنامه‌ریزی و اجرای عملیات نظامی، اصل تفکیک، احتیاط و تناسب را رعایت کنند تا از آسیب به غیرنظامیان و زیرساخت‌های حیاتی جلوگیری شود. 

در عین حال، چنانچه ادعاهای مطرح‌شده از سوی منابع درباره استقرار تجهیزات نظامی در مجاورت تأسیسات آب‌شیرین‌کن صحیح باشد، چنین وضعیتی نیز می‌تواند خطر آسیب رسیدن به زیرساخت‌های حیاتی و خدمات ضروری مورد استفاده غیرنظامیان را افزایش دهد. این گزارش، با توجه به محدودیت‌های موجود، درباره صحت این ادعاها نتیجه‌گیری قطعی نمی‌کند، اما ثبت این روایت‌ها را برای روشن شدن ابعاد واقعه و انجام تحقیقات مستقل بعدی ضروری می‌داند. 

بررسی اطلاعات گردآوری‌شده نشان می‌دهد که روایت‌های رسمی و روایت‌های ساکنان درباره نقش و کارکرد تأسیسات آب‌شیرین‌کن بونجی تفاوت‌های قابل توجهی دارد و برخی از این تفاوت‌ها نیازمند تحقیقات مستقل و دسترسی مستقیم به اسناد، محل حادثه و اطلاعات فنی است. در عین حال، آنچه با اطمینان می‌توان نتیجه گرفت این است که غیرنظامیان بار دیگر پیامدهای مستقیم تشدید درگیری‌های نظامی را متحمل شده‌اند؛ مردمی که پیش از این نیز با کمبود مزمن آب و دسترسی محدود به خدمات پایه مواجه بودند و در نتیجه آسیب دیدن زیرساخت‌های حیاتی، هرچند به‌طور موقت، با فشار بیشتری در تأمین نیازهای اساسی خود روبه‌رو شدند. 

میثم ایرندگانی در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ در جریان یک تنش در تعمیرگاه خودروی محل کارش در شهرستان خاش درگیر حادثه‌ای شد که به جان باختن یک نفر بر اثر اصابت ضربه چاقو انجامید. وی پس از طی مراحل قضایی به اتهام «قتل» به اعدام محکوم شد و حکم وی در زندان ایرانشهر به اجرا درآمد.

عفو بین‌الملل در بیانیه خود یادآور شده است که بر اساس حقوق بین‌الملل، صدور و اجرای حکم اعدام برای افرادی که در زمان ارتکاب جرم کمتر از ۱۸ سال سن داشته‌اند، به‌طور مطلق ممنوع است. این سازمان همچنین اعلام کرده که جمهوری اسلامی ایران در سال ۲۰۲۵ نیز یک کودک‌مجرم را اعدام کرده و همچنان افراد دیگری که در زمان وقوع اتهام زیر ۱۸ سال بوده‌اند، در معرض خطر اجرای حکم اعدام قرار دارند.

این سازمان همچنین با اشاره به اجرای گسترده احکام اعدام علیه ملل تحت ستم در ایران، اعلام کرده است که مجازات اعدام به‌طور نامتناسبی شهروندان بلوچ، کُرد و افغانستانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و از مقام‌های جمهوری اسلامی ایران خواسته است تمامی اعدام‌های برنامه‌ریزی‌شده را فوراً متوقف کرده و با برقراری یک تعلیق رسمی، زمینه لغو کامل مجازات اعدام را فراهم کنند.

هویت این شهروند بلوچ «نادر گمشادزهی»، فرزند خدابخش و اهل روستای جهادآباد از توابع شهرستان سراوان عنوان شده است.

به گفته منابع، وی پس از آنکه در نزدیکی نوار مرزی هدف تیراندازی نیروهای هنگ مرزی قرار گرفت، با وضعیت وخیم توسط همان نیروها به بیمارستان سراوان منتقل شد ولی پس از دو روز بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، به دلیل شدت جراحات ناشی از اصابت گلوله جان باخت.

تاکنون هیچ‌یک از نهادهای نظامی و امنیتی درباره علت تیراندازی به این شهروند بلوچ، شرایط وقوع حادثه و دلایل استفاده از سلاح گرم علیه وی توضیحی ارائه نکرده‌اند.

بر اساس مستندات گردآوری‌شده در سال ۲۰۲۵، تیراندازی مستقیم، یورش به منازل، انفجار مین و ضرب‌وجرح شهروندان توسط نیروهای نظامی و امنیتی دستکم ۱۷۳ نفر را در بلوچستان تحت تأثیر قرار داده است. از این تعداد، ۱۰۷ نفر جان خود را از دست داده و ۶۶ نفر مجروح شده‌اند که از میان کشته‌شدگان، ۳ زن و ۱ کودک حضور دارند و در میان مجروحان نیز ۱۶ زن و ۴ کودک ثبت شده‌اند.