دست‌کم ۱۰ زندانی سیاسی بلوچ در معرض اجرای حکم اعدام؛ نگرانی‌ها درباره نقض دادرسی عادلانه و ادعاهای شکنجه

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، هم‌زمان با افزایش نگرانی‌ها درباره روند فزاینده اجرای احکام اعدام در ایران، دست‌کم ۱۰ زندانی سیاسی بلوچ در زندان‌های مختلف کشور در معرض اجرای حکم اعدام قرار دارند. گزارش‌های منتشرشده درباره این پرونده‌ها حاکی از آن است که شماری از این زندانیان پس از روندهای قضایی همراه با ادعاهایی مبنی بر شکنجه، اخذ اعترافات اجباری، محرومیت از دسترسی مؤثر به وکیل و برگزاری دادگاه‌های غیرعلنی یا بدون حضور وکیل، به اعدام محکوم شده‌اند.

خانواده‌های این زندانیان و منابع حقوق بشری در موارد متعددی نسبت به نبود شفافیت در روند رسیدگی قضایی، عدم رعایت اصول دادرسی عادلانه و برخورد امنیتی با پرونده‌ها ابراز نگرانی کرده‌اند. به گفته نزدیکان برخی از متهمان، حتی پیش از پایان روند دادرسی، مقام‌های قضایی به خانواده‌ها گفته بودند که «به دنبال آزادی فرزندان خود نباشند»؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره استقلال و بی‌طرفی روند رسیدگی را افزایش داده است.

«ادهم نارویی» از جمله زندانیان سیاسی بلوچ است که در تاریخ ۴ خرداد ۱۴۰۰ در ارتباط با پرونده کشته شدن چهار نیروی نظامی در شهرستان لاشار بازداشت شد. وی بارها اتهامات انتسابی را رد کرده است، اما دادگاه بدون پذیرش دفاعیات او حکم اعدام صادر کرده است. خانواده ادهم نارویی اعلام کرده‌اند که روند رسیدگی فاقد بی‌طرفی بوده و «ناصری»، بازپرس شعبه ششم دادگاه کیفری سیستان و بلوچستان، در پاسخ به پیگیری‌های آنان گفته بود: «به دنبال آزادی فرزندان خود نباشند». فشارهای شدید روحی ناشی از این وضعیت به حدی بود که ادهم نارویی در خردادماه ۱۴۰۳ در بند ۹ زندان مرکزی زاهدان اقدام به خودکشی کرده بود.

«فرشید حسن‌زهی» نیز در آذرماه ۱۴۰۱ به اتهام حمله به پاسگاه چشمه زیارت زاهدان بازداشت شد. خانواده‌ این زندانی می‌گوید او در مدت بازداشت در اداره اطلاعات زاهدان تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روحی قرار گرفته و مجبور به اعترافات اجباری شده است. جلسه دادگاه این زندانی در آبان‌ماه ۱۴۰۲ به‌صورت آنلاین و بدون حضور وکیل برگزار شد. در نهایت، فرشید حسن‌زهی به اتهام «قتل یک نیروی انتظامی» به اعدام محکوم شد.

«حسین شاهوزهی»، ۲۹ ساله و اهل زاهدان، در آذرماه ۱۴۰۱ هنگام سوار شدن به اتوبوس در ترمینال مشهد توسط نیروهای وابسته به اطلاعات سپاه بازداشت شد. وی حدود شش ماه در بازداشتگاه اطلاعات سپاه تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روحی نگهداری شده و در تمام این مدت از حق تماس و ملاقات با خانواده محروم بوده است. بر اساس اتهامات مطرح‌شده از سوی نهادهای امنیتی، او به «حمل سلاح»، «تلاش برای ترور احمد علم‌الهدی»، امام جمعه مشهد و «برنامه‌ریزی برای حمله به استانداری مشهد» متهم شده است. دادگاه انقلاب مشهد پس از برگزاری جلسات غیرعلنی حکم اعدام وی را صادر کرد و دیوان عالی کشور نیز این حکم را تأیید کرده است. رسانه‌های حکومتی پیش‌تر ویدئویی از اعترافات تلویزیونی او منتشر کرده بودند؛ اعترافاتی که به گفته منابع حقوق بشری تحت فشار و شکنجه اخذ شده‌اند.

«محمددرویش نارویی» و «یاسین کبدانی» نیز در جریان اعتراضات پس از جمعه خونین زاهدان در دی‌ماه ۱۴۰۱ بازداشت شدند. این دو زندانی در خردادماه ۱۴۰۴ از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب زاهدان به اتهام «محاربه» و «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شدند. منابع حقوق بشری درباره نحوه رسیدگی به پرونده این دو زندانی نیز نسبت به نبود شفافیت و رعایت نشدن حقوق متهمان هشدار داده‌اند.

«نسیمه اسلام‌زهی»، زندانی سیاسی بلوچ و مادر دو کودک، از دیگر افرادی است که با حکم اعدام مواجه است. او در شهریورماه ۱۴۰۲ به همراه همسرش، «ارسلان شیخی» مشهور به «عبدالرحمن»، بازداشت شد. این زوج از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی «صلواتی» به اتهام «محاربه از طریق عضویت در داعش» و «بمب‌گذاری» به اعدام محکوم شدند. عبدالرحمن در تاریخ ۴ بهمن ۱۴۰۴ اعدام شد، اما حکم اعدام نسیمه اسلام‌زهی همچنان پابرجاست. نسیمه در زمان بازداشت باردار بود و فرزند خود را در زندان قرچک ورامین به دنیا آورد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که او ماه‌ها در سلول انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین تحت بازجویی قرار داشته و نوزادش نیز هفته‌ها در شرایط غیربهداشتی در زندان نگهداری شده است. همچنین منابع نزدیک به خانواده گفته‌اند نیروهای امنیتی تهدید کرده بودند که فرزند او را به خانواده‌ای دیگر خواهند سپرد. این منابع همچنین اعلام کرده‌اند که همچنان اطلاعات روشنی درباره وضعیت و محل نگهداری فرزند نخست این خانواده در دست نیست.

چهار زندانی سیاسی بلوچ به نام‌های «عیدو شه‌بخش»، «عبدالغنی شه‌بخش»، «عبدالرحیم قنبرزهی» و «سلیمان شه‌بخش» نیز در زندان قزلحصار کرج با احکام اعدام روبه‌رو هستند. خانواده‌ها و نزدیکان این زندانیان می‌گویند احکام صادرشده علیه آنان فاقد مستندات کافی بوده و برخی از این افراد حتی در زمان وقوع حادثه مورد ادعا در زندان بوده‌اند. با وجود این، روند رسیدگی به پرونده آنان بدون توجه به این ابهامات ادامه یافته است.

در بسیاری از این پرونده‌ها، خانواده‌ها و منابع حقوق بشری از اعمال شکنجه، نگهداری طولانی‌مدت در سلول انفرادی، محرومیت از دسترسی به وکیل و اخذ اعترافات اجباری خبر داده‌اند. بر اساس استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر، از جمله میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران نیز به آن پیوسته است، متهمان باید از حق دسترسی به وکیل، منع شکنجه، دادرسی عادلانه و رسیدگی علنی و مستقل برخوردار باشند.

اعدام مجازاتی غیرقابل بازگشت است و نهادهای حقوق بشری بارها هشدار داده‌اند که اجرای احکام اعدام در پرونده‌هایی که با ادعاهای شکنجه، اعترافات اجباری و نقض دادرسی عادلانه همراه بوده‌اند، می‌تواند به نقض جبران‌ناپذیر حق حیات منجر شود. در همین راستا، از سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل متحد، گزارشگران ویژه و نهادهای بین‌المللی خواسته شده است که وضعیت این ۱۰ زندانی سیاسی بلوچ را به‌طور فوری پیگیری کرده و برای توقف اجرای احکام اعدام و تضمین رسیدگی عادلانه و مستقل به این پرونده‌ها اقدام کنند.

بر اساس گزارش‌ها، مهدی حسین‌زهی در سال ۱۴۰۰ به اتهام “قتل” بازداشت و حدود دو سال در زندان سراوان نگهداری شد. او سپس در سال ۱۴۰۲ به زندان مرکزی زاهدان منتقل و حدود یک سال و نیم در این زندان محبوس بود.

پیش از اجرای حکم، این زندانی به بخش قرنطینه زندان منتقل و خانواده‌اش برای آخرین ملاقات فراخوانده شدند. روز گذشته، تنها به مادر، خواهر و برادر او اجازه ملاقات پنج دقیقه‌ای داده شد.

طبق اطلاعات موجود، مهدی در دادگاه اولیه اتهام قتل را رد کرده بود. اما به دلیل وعده شاکی پرونده مبنی بر رضایت در صورت اقرار، وی به قتل اعتراف کرد. با این حال، شاکی از رضایت صرف‌نظر کرده و خواستار اجرای حکم قصاص شد.

لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۳، دست‌کم ۱۸۴ زندانی بلوچ با اتهامات مختلف در ۲۶ شهر ایران اعدام شده‌اند. زندان‌های زاهدان و بیرجند بیشترین آمار این اعدام‌ها را داشته‌اند.

جاوید رحمان در گزارش نهایی خود وضعیت حقوق بشر در ایران را «به شدت نگران‌کننده» خواند و از افزایش ۴۳ درصدی صدور و اعمال مجازات اعدام در سال ۲۰۲۳ در ایران خبر داد.

وی گفت: «با وجود نگرانی‌های جدی که از سوی من و جامعه بین‌المللی ابراز شده، اعدام کودکان در ایران ادامه یافته و دستکم یک اعدام در سال ۲۰۲۳ گزارش شده است. یکی از بالاترین نرخ‌های اعدام زنان در این کشور ثبت شده است که دستکم ۲۲ زن در سال ۲۰۲۳ اعدام شده‌اند.»

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل درباره ایران همچنین در گزارش خود با اشاره صریح به احکام صادره غیرقانونی علیه شهروندان، اعمال شکنجه در زندان‌ها، محرومیت زندانیان از دسترسی به وکیل از اقدامات تحدیدی دستگاه قضایی در ایران علیه شهروندان گفته است.

وضعیت اقلیت‌های ملی و مذهبی، فعالان و کنشگران حقوق بشری، سیاسی، مدنی و کارگری و زنان در ایران نیز از سوی جاوید رحمان وخیم و بحرانی خوانده شده است. وی در مورد اعدام شهروندان بلوچ و کورد با اتهامات مرتبط با مواد مخدر و امنیتی_سیاسی و همچنین از کشتار فراقانونی سوختبران بلوچ و کولبران کورد توسط جمهوری اسلامی ایران ابراز نگرانی کرده است.

در این گزارش محدودیت‌های تحمیلی علیه زنان در ایران صراحتا «آپارتاید جنسیتی» خوانده شده و «قوانین حجاب اجباری» و همچنین «سرکوب مداوم، تبعیض و استفاده از روش‌های پلیسی بیشتر سرکوب‌گر و خشن علیه دختران و زنان مخالف حجاب اجباری» از جمله نشانه‌های این آپارتاید جنسیتی معرفی شده است.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، آمار جمع آوری شده در سال ٢٠٢٣ توسط گروه حقوق بشر بلوچستان نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران همچون سال‌های گذشته حقوق شهروندان بلوچ را در بسیاری از موارد نقض کرده که در این رابطه مراجع قضایی و نهادهای امنیتی نقش پررنگی داشته‌اند.

بر اساس داده‌های جمع آوری شده در سال ٢٠٢٣، دستکم ١٨۴ زندانی بلوچ با اتهامات گوناگون در ٢۶ شهر مختلف ایران که زندان‌های زاهدان با ۵۴ و بیرجند با ٣١ مورد بیشترین تعداد اجرای حکم غیرانسانی اعدام را داشته‌اند، اعدام گشته‌اند که در بین این زندانیان حداقل چهار زن نیز وجود دارد.

در سال ٢٠٢٣، دستکم هفت شهروند بلوچ با اتهامات سیاسی، ١۴٣ زندانی به اتهامات مرتبط با مواد مخدر، ٢۶ نفر با اتهام قتل و هشت نفر نیز با اتهامات دیگر و نامشخص اعدام شده‌اند.

در سال ٢٠٢٣، تیراندازی های مستقیم نیروهای نظامی باعث کشته و زخمی شدن دستکم ١٢٠ شهروند بلوچ شده است. در بین این موارد ٨٠ نفر جان خود را از دست داده و ۴٠ نفر نیز زخمی شده‌اند که در میان این افراد ٩ کودک و ٣ زن وجود دارد. بر اساس داده‌های جمع آوری شده، ماه سپتامبر با ١٣ نفر کشته و ٩ نفر زخمی، مرگبارترین ماه سال برای شهروندان بلوچ در مقابل تیراندازی‌های بدون ضابطه نیروهای نظامی بوده است.

همچنین داده‌های جمع آوری شده در سال ٢٠٢٣، دستکم ۶ زندانی بلوچ در شش شهر مختلف در داخل زندان ها به دلایلی مانند عدم رسیدگی پزشکی و خودکشی جان خود را از دست داده‌اند و یک نفر نیز در کلانتری ١٢ شهر زاهدان، پس از بازداشت و ضرب و جرح توسط نیروهای نظامی کشته شده است.

موارد ثبت شده مرگ زندانیان بلوچ در این سال در زندان‌های ایرانشهر، کرمان، کرج، زاهدان، زابل و مشهد رخ داده است.

همچنین در سال ٢٠٢٣، دستکم ١٩٢ شهروند بلوچ مورد حمله مسلحانه افراد ناشناس قرار گرفته اند که در بین آنها ١۵٠ نفر کشته و ۴٢ نفر زخمی شده‌اند. در بین این افراد دستکم پنج کودک و چهار زن نیز وجود دارند.

بر اساس گزارش سالانه جمع آوری شده، از ابتدای سال ٢٠٢٣ تا پایان سال، دستکم ٣٢١ نفر از سوختبران در حوادث مختلف، کشته و زخمی شده‌اند.

در تیراندازی های مستقیم نیروهای نظامی ۴۵ نفر کشته و زخمی شده‌اند که در این بین، ٢٨ سوختبر جان خود را از دست داده و ١٧ نفر زخمی شده‌اند که دو تن از آنها به وسیله چاقو توسط این نیروها زخمی شده است.

در حوادث جاده‌ای نیز ٢۵٢ تن از سوختبران کشته و زخمی شده‌اند که در بین آنها ١٩۴ نفر جان خود را از دست داده و ۵٨ نفر نیز مجروح گشته‌اند.

در تیراندازی افراد مسلح ناشناس نیز ٨ نفر کشته و دو نفر زخمی شده اند. در حوادث دیگری مانند سیل، آتش سوزی در محل ذخیره سوخت و یک مورد نامشخص نیز دستکم ١۴ نفر کشته و زخمی شده‌اند.

گفتنی است که ماه‌های دسامبر و جولای به ترتیب با ۴۶ و ٣٩ سوختبر کشته و مجروح مرگبارترین ماه‌های سال ٢٠٢٣ برای سوختبران بوده‌اند.

گزارش های دریافتی در رابطه با بازداشت ها حاکی از آن است که دستکم ١١١٢ مورد از بازداشت شهروندان با اتهامات مختلف ثبت شده است که هشت مورد آنها از سوی نیروهای نظامی به صورت فله‌ای (دسته جمعی) انجام شده است.

اکثر این بازداشت ها در رابطه با اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم علیه جمهوری اسلامی ایران انجام شده و تا پایان سال ٢٠٢٣ صدها نفر همچنان در بازداشت و بلاتکلیفی محبوس هستند. بسیاری از آنها با احکام سنگین قضایی مواجه شده‌اند که می‌توان به محکوم شدن دستکم هفت نفر به اعدام اشاره کرد.

با توجه به عدم شفاف سازی مقامات قضایی و امنیتی رژیم جمهوری اسلامی ایران، می‌توان گفت که در طول سال ٢٠٢٣ هزاران شهروند بلوچ از سوی نهادهای امنیتی و نظامی بازداشت شده‌اند.

بر اساس گزارش های جمع آوری شده در سال ٢٠٢٣، دستکم یک بار حکم اجرای شلاق در ملا عام در شهر دلگان انجام شده که از هویت فرد و تاریخ دقیق اجرای آن اطلاعی در دست نیست ولی بر اساس مستندات موجود، این حکم در سه ماهه اول سال به اجرا گذاشته شده است.

همچنین در تاریخ ٢٣ دسامبر نیز یک شهروند بلوچ با هویت “ناصر احمدزهی”، ٢٠ ساله به دلیل شرکت در اعتراضات خیابانی علیه جمهوری اسلامی از دادگاه شعبه ١٠٣ زاهدان ضمن محکوم شدن به یک سال حبس به هفتاد ضربه شلاق نیز محکوم شد.

در سال ٢٠٢٣، دستکم شش مورد مرگ کارگران بلوچ در نقاط مختلف ایران ثبت شده که آخرین این موارد فردی با هویت “محمد امین شیهکردک”، ١٩ ساله و اهل زاهدان عنوان شده که در تاریخ ٣٠ نوامبر بدلیل نبود ایمنی در کار از بالای ساختمان سقوط کرده و جان خود را از دست داده است.

استان سیستان و بلوچستان و دیگر مناطق بلوچ نشین در استان های کرمان و هرمزگان از لحاظ توسعه اقتصادی در بدترین شرایط قرار دارند و بر اساس آمار منتشر شده توسط جمهوری اسلامی ایران، بلوچستان بیشترین نرخ بیکاری و فقر را دارا می باشد.

در طول سال ٢٠٢٣ میلادی بر اساس گزارش های دریافتی، نهادهای مختلف امنیتی و دولتی جمهوری اسلامی ایران، ٢١ مورد در دستکم پنج شهر مناطق بلوچ نشین، اقدام به تخریب منازل و تصرف زمین های مردم کرده‌اند. بیشتر این اقدامات در چابهار با هشت و زاهدان با هفت مورد رخ داده است و شهرهای سراوان، میناب و مهرستان نیز در رده‌های بعدی قرار دارند.

همچنین در بسیاری از این موارد نیروهای نظامی حاضر در این عملیات ها علیرغم اینکه با درخواست صاحبان این منازل مبنی بر نشان دادن حکم قضایی موافقت نکرده‌اند، اقدام به ضرب و جرح صاحبان این منازل کرده و باعث مجروح شدن شهروندان شده‌اند.

هویت این دو زندانی بلوچ “موسی گرگیج” ۵۵ساله، فرزند حسین و  “احسان گرگیج” ۳۰ ساله فرزند سید خان هر دو از طایفه براهویی و اهل دزاپ (زاهدان) عنوان شده اند.

گفتنی است موسی و احسان در سال ۱۳۹۹ در بندرعباس بازداشت شده و در دادگاه انقلاب بندرعباس در اوایل سال ۱۴۰۱ محکوم به اعدام شده اند.

لازم به ذکر است هر دو زندانی روز دوشنبه ۱۱ اردیبهشت، آخرین ملاقات را  با خانواده خود صورت داده اند.

هویت این زندانی را احمد باجی زهی، ۳۹ ساله، فرزند لعل محمد، متاهل، دارای پنج فرزند و اهل زاهدان عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، احمد سال ٩٧ در شیراز با اتهامات مرتبط با جرایم مواد مخدر بازداشت و از دادگاه انقلاب آن شهر به اعدام محکوم شده بود.

گفتنی است مسئولان زندان در روز ملاقات به خانواده احمد گفته بودند که حکم اعدام او اجرا نمی شود اما به یکباره با خانواده تماس گرفته و اعلام کرده‌اند که جهت تحویل گرفتن جسد بیایید.

هویت این دو برادر زندانی “علیرضا محمد‌‌پور (شاهوزهی)”، ۲۸ ساله، مجرد و “صَفَر محمد‌پور (شاهوزهی)” ، ۳۱ ساله، متاهل و هر دو فرزند سیدمحمد اهل روستای کاریز کهندل از توابع شهرستان صالح آباد عنوان شده است. 

بر اساس این گزارش، علیرضا و صفر در تاریخ ۱۷ تیر ماه ۱۳۹۸ به اتهام جرایم مربوط به مواد مخدر توسط نیروهای هنگ مرزی تایباد، گروهان مرزی جنت‌آباد در منزل خود واقع در روستای کهندل بازداشت شده‌اند. 

در این گزارش به نقل از یک منبع آمده است که از این دو برادر زندانی هیچ مواد مخدری کشف نشده است و مامورین هنگ مرزی با کشف مواد مخدر در مکانی دیگر به این دو شهروند اتهام حمل و نگهداری مواد مخدر وارد کرده و آنان را بازداشت کردند. 

گفتنی است که هر دو برادر زندانی موفق به حفظ کل قرآن در زندان شده‌اند و مسئولین زندان به این دو برادر زندانی مطابق با آیین نامه مشمول عفو برای حافظان قرآن قول داده بودند، اما بر خلاف قول مسئولین و با واجد شرایط بودن عفو، این دو برادر حافظان قرآن، سحرگاه روز دوشنبه در زندان تربت جام اعدام شدند. 

همچنین گفته می‌شود هر دو برادر بارها در دادگاه و جلسه بازپرسی اتهام وارده نسبت به خود را رد کرده و گفته‌اند از وجود مواد در محل کشف شده اطلاع نداشته و مرتبط نیستند.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، امروز سه‌شنبه ۲ اسفند ماه ١۴٠١، مسئولان زندان بیرجند حکم اعدام یک شهروند بلوچ محبوس در این زندان را به اجرا گذاشتند.

هویت این شهروند بلوچ، “داوود رکجان” معروف به نبی خارکوهی، ۴۴ ساله، اهل منطقه جام جم زاهدان عنوان شده است.

اتهام مطرح شده علیه این شهروند بلوچ مربوط به جرایم مواد مخدر می‌باشد که در سال ١٣٨٩ بازداشت شده است. 

وی در دادگاه به اعدام و حبس ابد محکوم شده است. 

گفتنی است که داوود متأهل، دارای چندین فرزند از جمله یک معلول است.

اعدام شهروندان بلوچ در حالی انجام می‌شود که این شهروندان حدود پنج درصد جمعیت ایران هستند ولی حدود سی درصد اعدامیان را دارا می‌باشند.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، امروز دوشنبه ١٠ بهمن ماه  ۱۴۰۱، مسئولان زندان کرمان حکم اعدام دستکم چهار زندانی ،از جمله سه شهروند بلوچ را در این زندان به اجرا گذاشتند. 

هویت این زندانیان “رسول صفرزایی” (صفاری)، ۵۰ ساله، متاهل دارای ۴ فرزند و “عبیدالله (کریم) صفرزایی”، ۳۴ ساله، متاهل و دارای ۳ فرزند خردسال، هر دو برادر و فرزند عبدالحمید، حبیب الله سارانی، ۴۴ ساله، فرزند محمد، متاهل، دارای چهار فرزند و ساکن زابل و “بهزادی” (نام کوچک نامشخص)، اهل کرمان عنوان شده است. 

اتهامات مطرح شده علیه این شهروندان تحت جرایم مربوط به مواد مخدر اعلام شده است. 

بر اساس این گزارش، رسول و عبیدالله در ایست و بازرسی دوراهی راین کرمان بازداشت و از دادگاه انقلاب این شهر به اعدام محکوم شده‌اند.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، شمار اعدامیان در زندان کرمان در هفته های اخیر به شدت افزایش یافته است. 

لازم به ذکر است که بر اساس گزارش سازمان های بین المللی حقوق بشری، بلوچستان در حالی دارای حدود سی درصد اعدام‌ها در ایران است که جمعیت آن فقط حدود پنج درصد می‌باشد.

به گزارش گروه حقوق بشر بلوچستان، امروز ۲۴ دی ماه ۱۴۰۱، مسئولان زندان مرکزی زاهدان حکم اعدام یک زندانی بلوچ را در این زندان به اجرا گذاشتند. 

هویت این زندانی “اکبر شه بخش” (داروزهی)، ۲۸ ساله فرزند بائیان و اهل روستای روستای سرجنگل از توابع زاهدان عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، اکبر در سال ۹۷ به اتهام جرایم مربوط به مواد مخدر در زاهدان بازداشت و در سال ۹۹ در دادگاه انقلاب زاهدان به ریاست قاضی ماهگلی به اعدام محکوم شده است.

گفتنی است اکبر پیشتر در بند ۴ زندان مرکزی زاهدان محبوس بوده و اعدام وی نیز بدون اطلاع خانواده و انجام آخرین ملاقات بوده است.