عمیقتر شدن محرومیتها؛ پیامدهای جنگ در سیستان و بلوچستان
گروه حقوق بشر بلوچستان/ امروز چهارشنبه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، دویچهوله فارسی در گزارشی، همزمان با تشدید تنشهای نظامی میان ایران، آمریکا و اسرائیل، به بررسی پیامدهای نامتقارن جنگ در استان سیستان و بلوچستان، بهعنوان یکی از محرومترین مناطق ایران پرداخته است؛ وضعیتی که با اختلال در زیرساختها، بسته شدن مرزها، افزایش قیمت کالاهای اساسی و محدود شدن دسترسی به خدمات درمانی، زندگی مردم را با فشارهای جدی روبهرو کرده است.
در این میان، مسعود رئیسی، مدیر اجرایی گروه حقوق بشر بلوچستان، میگوید: «جنگ معمولاً بیشترین فشار اقتصادی را به مناطقی وارد میکند که از قبل هم وضعیت اقتصادی ضعیفی دارند. اقتصاد این مناطق به فعالیتهای محلی و مرزی وابسته است و با بسته شدن مرزها یا افزایش کنترلها، بسیاری از مشاغل از بین میروند یا دچار اختلال میشوند و این مسئله درآمد خانوارها را کاهش میدهد یا قطع میکند.» او همچنین تأکید میکند: «وقتی مسیرهای تأمین کالا دچار مشکل میشود، در مناطق دور از مرکز این بحران شدیدتر است و قیمت مواد غذایی، سوخت و کالاهای ضروری افزایش پیدا میکند، در حالی که درآمد مردم کاهش یافته و فشار اقتصادی چند برابر میشود.»
فریبا بلوچ، فعال حقوق بشر و مدافع حقوق زنان نیز میگوید: «حتی در شرایط عادی هم مردم بلوچستان با محرومیتهای گسترده مواجه هستند و جنگ این مشکلات را تشدید کرده است. بسته شدن مرزها، کمبود مواد غذایی و افزایش قیمتها شرایط را بسیار سختتر کرده و برای افرادی که فاقد مدارک هویتی هستند، دسترسی به خدمات پایه حتی دشوارتر شده است.» رحیم بندویی، عضو شورای مرکزی حزب مردم بلوچستان، نیز اظهار میکند: «ساختار متمرکز حکمرانی در ایران طی یک قرن گذشته باعث شده بلوچها از زیرساختهای توسعهای محروم بمانند و در شرایط جنگ این عقبماندگی و شکاف توسعهای عمیقتر میشود.»
ادامه این روند در کنار سابقه طولانی محرومیت ساختاری، میتواند به تشدید مهاجرت، گسترش فقر و تعمیق چرخه توسعهنیافتگی در سیستان و بلوچستان منجر شود؛ موضوعی که نشان میدهد سیاستهای متمرکز و امنیتی جمهوری اسلامی ایران نهتنها پاسخی به بحرانها نداده، بلکه با نادیده گرفتن نیازهای اساسی مردم، زمینه تشدید نابرابری و بیثباتی در مناطق مرزی را فراهم کرده است.
